قلمرو رویایی سپید

قطار از تونلی طولانی عبور می­کند و وارد قلمروی رؤیایی که پوشیده از برف است می­شود. و این­گونه است که، با حرکت آرام قطار و عبورش از ایستگاه­های مختلف، راوی ما نیز وارد داستان می‌شود و زوایایی از قصۀ خود را، همچون تابلوهایی از رؤیا که گاه داستانی عاشقانه گاه داستانی از تنهایی، انزوا، اندوه و ازهم­گسیختگی روابط عاطفی، برایمان بازگو می­کند. یاسوناری کاواباتا با چیره­دستيِ بسیار زیادِ خود داستان را به‌آرامی، همچون نوری که لحظه­ای بر پرده­ای تیره می­افتد و تماشاگر لمحه­ای از آن را می­بیند، پیش می‌برد و به­تدریج با عمیق­ترین زوایای روحی شخصیت­ها آشنامان می­کند. گویی خواننده، همچون تماشاگری که در سالن تاریک سینما نشسته، هر آن منتظر دیدن لحظه­ای از مرئی شدن این تصاویر دنیای خیالی است. کاواباتا نخستین نویسندۀ ژاپنی است که توانست با ترسیم آداب و رسوم و فرهنگ غنی ژاپنی، با نوشتن آثاری درخشان که از مهم­ترین و برجسته­ترینِ آن‌ها می­توان به دو اثر قلمرو رؤیایی سپید و آوای کوهستان اشاره کرد، نظر آکادمی نوبل را به­خود جلب کند. کتاب حاضر شاهکار اوست، و آوای کوهستان را نیز به­سبب فرم بدیعش در روایت داستان و شخصیت‌پردازی مهم­ترین اثر او دانسته­اند. کاواباتا توانست در سال ١٩٦٨ با پشت سر گذاشتن رقیبان سرشناسش ساموئل بکت، نویسنده و نمایشنامه­نویس ایرلندی، آندره مالرو نویسندۀ فرانسوی و همچنین ویستن هیواودن، شاعر انگلیسی، مهم­ترین جایزۀ ادبیات، جایزۀ نوبل، را نصیب خود کند.